Bu hayatta akrabanın, dostun, komşunun yanına gidip gelmekten daha hayırlı hiçbir şey yoktur. Ne yazık ki günümüzde gerçek anlamda insan ilişkisi diye bir şey kalmadı. İnsanın her zaman canı sıkılabilir, dertleri olabilir; fakat yine de birbirimize her koşulda sevgi ve anlayışla yaklaşmamız gerekir. Günümüzde insanlar sadece biri hastalandığında ya da başı sıkıştığında birbirini arayıp sorar hâle geldi.
Bir de çıkar ilişkileri var tabii… Artık neredeyse kimse kimseyi gerçekten özlediği, hâlini hatırını merak ettiği için aramıyor; sırf bir işi düştüğü için arıyor. Peki dünya neden bu kadar soğudu? Çünkü insanlık artık küçücük bir dijital kodun, ekranların ve sanal alemin içine hapsoldu. Bu yüzden insanlar günden güne birbirinden uzaklaştı; o eski derin sevgi, hürmet ve saygı unutulup gitti.
Benim rahmetli dedem, yaptığı her iyiliği hiçbir karşılık beklemeden, sırf Allah rızası ve insanlık adına yapardı. İşte asıl insan olmak, öyle olabilmektir. Bugün sen komşuna, akrabana, çevrendeki insanlara iyi davranmaz; onların derdiyle dertlenip sevinçlerini paylaşmazsan bu dünyada asla gerçek huzuru bulamazsın. Huzur, biriktirdiğimiz maddiyatta değil; bir gönüle dokunmakta, samimi bir selamda ve içten bir tebessümde saklıdır.
