Hayatın engebeli yollarında, fiziksel engellerle mücadele eden ama ruhuyla devleşen çok özel insanlar var. Bu “yalan dünya” içinde çoğu zaman kendi evlerine sığınmak zorunda kalıyorlar; dışarıya ancak bir aile yakınının desteğiyle çıkabiliyorlar. Oysa dört duvar arasına sığdırılmaya çalışılan bu hayatlar, aslında büyük birer deha ve paha biçilemez birer dünya barındırıyor.
Bu özel insanlar, zekalarıyla ve derinlikleriyle bizlere çok şey öğretiyor. Belki gözleri bizim gördüğümüz ışığı görmüyor olabilir; ama onlar dünyayı ve insanları kalpleriyle, en saf haliyle hissediyorlar. Belki adımları bizimkilerle aynı tempoda yürümüyor; fakat hayalleri ve yetenekleri sayesinde, sıradan bir insandan çok daha hızlı koşuyor, zihinlerinde engel tanımayan mesafeler kat ediyorlar.
Unutmamalıyız ki; asıl engel bedende değil, onları görmezden gelen bakışlardadır. “Zaten evdeler, bir şey yapamazlar” diyerek kenara çekilmek yerine, onların yeteneklerini sergileyebilecekleri alanlar açmalı ve her adımda yanlarında olduğumuzu hissettirmeliyiz. Çünkü desteklendiğinde her birey, kendi mucizesini yaratma gücüne sahiptir.
Her birimiz birer engelli adayı olduğumuzu aklımızdan çıkarmadan, dünyayı fiziksel farklılıklarla değil, sevgi ve dayanışma ile kucaklamalıyız. Onların dünyasına ışık olmak, aslında kendi dünyamızdaki karanlığı aydınlatmaktır.
