Sonunda ülkemizde “olmaz” dediğimiz ne varsa bir bir gerçekleşmeye başladı. Kahramanmaraş’tan gelen o acı haberle sarsıldık: Bir öğrenci, babasının silahıyla okuluna giderek arkadaşlarına ve öğretmenlerine ateş açtı. Bu korkunç olay neticesinde 9 canımızı yitirdik. Gencecik bedenler toprağa verilirken, toplum olarak büyük bir vicdan muhasebesi yapmanın vaktinin gelip de geçtiğini bir kez daha anladık.
Peki, bizi bu noktaya ne getirdi? Neden gençlerimiz artık güzelliklere değil de karanlığa, şiddete ve silaha meraklı hale geldi?
Cevap, her akşam evlerimizin başköşesinde, televizyon ekranlarında ve dijital platformlarda gizli. Bugünün popüler kültürünü ele geçiren mafya dizileri ve kontrolsüz şiddet içerikli filmler, genç dimağları zehirlemeye devam ediyor. Kötü karakterlerin kahramanlaştırıldığı, sorunların silahla çözülmesinin “erkeklik” veya “güç” olarak pazarlandığı bu yapımlar, ne yazık ki gerçek hayatın birer provası haline geliyor. Gençler, izledikleri o sahte dünyadaki senaryoları merak edip gerçek hayata taşımaya çalışırken, bedelini masum insanlar canıyla ödüyor.
Bir senarist ve film yapımcısı olarak şunu açıkça ifade etmeliyim: Sanat, toplumu yıkmak için değil, inşa etmek için vardır. Ben de kalemimi kağıda döküyor, hikayeler yazıyorum; ancak benim önceliğim her zaman topluma bir mesaj vermek, bir farkındalık yaratmak ve insanı insana anlatmaktır. Şiddeti özendiren değil, onun sebep olduğu yıkımı gösteren işler üretmek bizlerin sorumluluğudur.
Eğer biz bugün bu dizilere, bu “silahlı kahramanlık” masallarına bir dur demezsek; okullarımızı, sokaklarımızı ve en önemlisi geleceğimizi koruyamayız. Gençlerimizi ekranlardaki o karanlık senaryolardan çekip çıkarmalı, onlara hayatın ve insan sevgisinin kutsallığını yeniden öğretmeliyiz.
Aksi takdirde, kaybettiğimiz sadece 9 can değil, koca bir nesil olacaktır.
